Colours Een andere Weblog.nl site

De tijd tikt, net als mij hart. De tijd is ongevoelig, net als mijn hart. Ooit wilde ik voelen, en wilde ik liefhebben. Die tijd is voorbij, tenzij ik ervoor kies in een sprookje te geloven. De foto van die oude man kijkt me streng aan. Het lijkt of hij wil zeggen: xe2x80x98jij bent mijn achterkleindochter, geef niet zomaar op. Ik heb niet geleefd, zodat mijn kleinkinderen het gemakkelijk opgevenxe2x80x99. De man op de foto is tijdloos. Al jaren staat hij daar in mijn boekenkast. Hij tikt nu tegen de ruit van het schilderijtje om te zeggen dat ik mag strijden voor wat ik wil en dat hij niet minder van mij verwacht. Die overgrootopa van mij is tijdloos wijs. Hij heeft jarenlang kunnen zien vanuit zijn schilderij wat voor een gekke mensen er zijn. Lachen kan hij erom, en huilen. Hij huilt als hij kijkt naar mijn strijd en mijn gedachten die zo stabiel zijn gebleven door de jaren heen. Maar hij heeft geen medelijden. xe2x80x98Sta op meid, en doe er wat aanxe2x80x99 zegt hij. De tijd tikt verder en een tikkeltje getikt volg ik zijn advies op.

In het midden van de nacht kwam ze. De oude dame die aanvoelde dat het mis was, mis met mij, dat er een gemis was in mij. Ze zag het in gewone alledaagse dingen. Ze zag hoe ik probeerde, probeerde, probeerde, om alles opgeruimd en evenwijdig te houden. Bij de kassa zag ze hoe ik me onwillekeurig schaamde voor mezelf, omdat ik alle producten gestructureerd en evenwijdig, met het etiket naar voren op de loopband zette. Onderwijl hopend dat de kassamevrouw het niet zag. xe2x80x9cOch, de schaamte die van binnen van je gezicht afdroopxe2x80x9d zei ze tegen mij. Ik zweeg en vroeg me af hoe zij dit zag. En waarom ze dat zag. Ik weet het antwoord. Ze zag het, omdat het in het midden van de nacht was, en mijn verlangen zich vorm gaf in een droom.

Naderend

De deur

Naar de toekomst

De drempel

Ooit zo hoog

Is geslonken

Uitnodigend

Mijn hand op de deurknop

De deurknop draait, ik duw

De deur gaat open,

Het is dezelfde wereld

Waar ik in stap,

Maar via deze deur,

Is het een wereld van verschil

Zo stond het in de kranten. Grote vetgedrukte koppen die de miserabele staat beschrijven waarin ze zich bevindt. De sensatie die het oproept geeft haar ellende een ongewenste elegantie.

Ongevraagd geven mensen haar te kennen wat ze van haar situatie denken. Met opgeheven hoofd doorstaat ze de gevormde meningen en het gefluister. Wankelend vindt ze haar weg, hoewel anderen haar naroepen dat het pad geen doel dient, of misschien niet eens een pad is.

Een bloedspoor laat ze achter. De honden ruiken het en volgen de verzwakte prooi. Ze ziet het en is bang, maar ze gaat op de honden af. Ze laat de honden aan haar wond likken, en zegt: meer krijgen jullie niet. Dit is alles, verdwijn nu. De honden knipperen met hun ogen.

Misschien begrijpen ze het, misschien niet, maar nu ze besloten heeft dat de honden haar niet mogen volgen, beneemt ze hun die mogelijkheid.

Maar ik kan zonder je.

Ik kan het me niet meer goed herinneren. Ik was dronken en ik leefde mijn leven in mijn hoofd, in gedachten, in gevoelens. Mijn leven speelde zich van binnen af. De mensen die om me heen stonden, mijn vrouwen en kinderen, konden niet veel beginnen. Mijn kinderen heb ik alleen de verhalen meegegeven die redelijk goed waren in mijn leven. En als ze suggereerden dat mijn drinken een probleem was, waaide ik het weg, waaide ik hxc3xa9n weg.

Ik heb mijn pijnlijke verleden ontweken. Daardoor heb ik mijn kinderen ook een pijnlijk leven gegeven. Dat nemen ze me niet in dank af. Dxc3xa1t heb ik ook mijn hele leven ontweken. De problemen van mijn kinderen bestonden niet, want als ze wel bestonden, dan zou ik moeten kijken naar hoe ik ermee om moest gaan. En als ik daarnaar moest kijken, zou ik moeten kijken naar hoe ik vroeger met problemen omging, en dat weet je, doet ontzettend veel pijn. De geestelijke pijn heb ik mijn hele leven lang ontweken. Koste wat kost. En het heeft veel gekost.

Ik maak een heel klein gaatje in je hart. Ik doe er een kurk in, en dan kun je soms xe2x80x93 als het je teveel wordt xe2x80x93 de kurk eruit halen, om het teveel eruit te laten. Doe het voorzichtig, met gepast beleid.

Vanuit haar maag borrelt woede omhoog. Mensen zijn ingewikkelde wezens. In gedachten knipt ze alle knopen uit haar lijf die voor verstopping zorgen. De gekleurde, verhullende draden rukt ze uit haar hart. Ze heeft haar huid daarvoor opengehaald om bij haar hart te kunnen komen, en dat neemt ze maar voor lief. Ze bekijkt de touwen die verstrikt aan haar voeten liggen. Ze ziet de patronen van beduusd lachende leugens, die niet verwacht hadden zo plotseling te worden uitgerukt. De grijns van de leugens maakt haar nog bozer. Haar hart gaat daardoor harder werken, maar verliest daardoor juist meer bloed. Wie is ze zonder de draden? Mensen herkenden haar aan die vervloekte dingen, maar ze vertikt het nog langer de verwachtingen te dragen. Smalend kijkt ze voor het laatst naar het hoopje dat voor haar ligt en dan keert ze zich om. Ze gaat naar de dokter om de wonden te laten hechten. En er zijn geen wachtenden voor haar.

Mensen zijn net kijkdozen. Ze plaatsen struiken, hartjes en sterren in hun doos en laten alles er zo fraai als mogelijk uitzien. Wat er in de schaduw van de struiken staat is niet goed te zien door het tegenlicht dat de sterren geven, en de uitgelopen kleur van de hartjes zijn volgens de eigenaar te wijten aan bijziendheid van de kijker.

Ik pak een schaar en kom langzaam maar zeker dichterbij. Ik knip je droom kapot, zodra ik de mijne heb aangepakt.

Schoon gemaakt zit ze rechtop in bed. De slaap kan ze niet vatten en daarom zit ze wat voor zich uit te staren in het donker. Ze vraagt zich af wie er van haar houdt. Ze voelt pijn en zoekt op haar lichaam naar waar de doorn zit. Het is tevergeefs en na een tijdje geeft ze het op. De grootste doorn zit in haar hart.